یه وقتهایی مثل الان دلم عجیب می‌گیره، می‌ترسم که گم شده باشم، می‌ترسم که صدامو نشنوی. می‌شینم کنج اتاق روبروی در، در به در نگاهت یکی یکی بهونه‌‌ی چشمامو می‌شمرم.

آخرین بار کی اومدی و تو دستهام پریشونی موهاتو جا گذاشتی، که تنها نه‌مونن سرانگشتهای من! می‌دونی؟!... هیچ کی مثل تو صدام نمی‌کنه، هیچ کی مثل تو باورم نمی‌کنه! اصلا باورکنن یا نکنن چه فرقی می‌کنه!؟ تو که باشی همه چی دارم به خدا، تو که باشی چراغ خلوت زهرا از نگاه تو جون می‌گیره. نگام کن و ببین که چه بهونه‌گیر شده زهرای تو! واسه دیدنت، واسه شنیدنت... می‌خوام که صدام کنی و یه بار دیگه بگی زهرای من...

می‌آم سراغ نوشته‌هات و دوباره می‌خونم! چه خوشرنگ می‌نویسی تو، کاش می‌تونستم همه‌شون و واسه‌ات نقاشی کنم! نه، نتوستم نقاش خوبی بشم، نتونستم شاعر خوبی بشم! اما واسه شعر نگاهت می‌تونم آسمون و نگاه کنم و با هوای خنده‌هات بال بزنم.

 
یادته می‌گفتی بزرگ شو زهرا؟ بیا و ببین که چه بزرگ شده زهرای تو! نتونستم حتی یه خط مشق واسه‌ات بنویسم! ترسیدم بلند واسه‌ات بنویسم دوست دارم و بقیه بشنون! هنوز هم ته کلاس می‌شینم، آخ که چه دلم لک زده واسه اینکه یه بار دیگه جریم‌ام کنی!
نه! انگاری زهرای تو آدم بشو نیست!  دلم یه بغل گریه می‌خواد، دستهاتو واسه‌ام باز می‌کنی؟ چرا هیچی نمی‌تونم بنویسم! انگار هرچی کلمه بلد بودم از تو جیبم ریخته بیرون! شاید همون وقتی بود که به پات افتادم و می‌خواستم بگم که نرو و نتونستم بگم.

عجب زمونه‌ای شده !! حتی پزشک هم درد من‌و نفهمید! نوشته: واسه نفس کشیدن، سالمترول بعلاوه فلیکسوتاید، روز و شب دو پف. امون ازین روزگارپفکی که حتی توش راحت نمی‌شه نفس کشید.
کاش بیایی عزیزم، دلم هواتو کرده...

 
آخه یکی پیدا نمی‌شه اینجا که واسه‌ام یه لحظه نگاه‌تو تجویز کنه؟!

می‌دونم که اینجایی و با اون نگاه آرومت زل زدی به بی‌تابی لحظه‌های من. آخرش باز هم خودت به داد من می‌رسی، مثل همیشه، مثل الان. در اتاق رو می‌بندم که بوی موهات از اینجا نره! آخرین بار روی همین قالی کهنه بود که واسه‌ام سجاده‌ات رو پهن کردی و گفتی بخون... آه... ببین که یاس سپید تو امشب چه کرده با این تن خاکی من...

فصل انار است، باید بروم، همین فردا...

کاش این بار ببینمت