ساعت صفر عاشقی

مهربان مرا پيداکن من در امتداديک شب مه گرفته به سوسوي ستاره اي اسيرهستم.

صداي مرابشنوصداي من در همهمه يک دنياي شلوغ گم شده

تنهاتو مي تواني ردپاي قلب مرادر اين ازدحام پيداکني

 قلبي که حتي خودم آن را گم کرده ام!

مهربانم تو تنها کسي هستي که حتي در تاريکي مطلق

دروغ هاي من بازهم رنگ صورتي احساسم را مي بيني

ومن هنوز درلابه لاي خاطرات پاره پاره ومبهم

 به دنبال عطر نگاه وطنين گرم صداي تو مي گردم.

هيچگاه يادم نميرود

اولين دروغي که به توگفتم

وفهميدي وهيچ نگفتي!مهربانم مرا پيدا کن

باز امشب...

مرا التهابی است، تبی است!
سودايی شده ام!
مدام صدايی می شنوم، پژواکی مبهم...
کسی بر بلندای جايی صدايم می کند، کوه را می شنوم، هيچ نمی فهمم
...
برايم نگرانند! انگار ساعتی را به هزيان گذرانده ام!
رو در روی آينه ماندم، نگاه کردم، آينه خالی بود، چشمانم را بستم، در ته چشمانم چيزی خبر از رؤيت تاريکی می داد، بدنم سرد بود و داغ! زاويه اتاق ابعاد تنم را تنگ می فشرد، ضرب آهنگ فضا در ميان سکوت جا مانده بود، نمرده به دخمه تاريک اسير مانده بودم، نه زمين زير پايم بود و نه سقف بالای سرم...
خودم را می ديدم ، تن من پيدا بود، صدايی آمد، آرام که شدم نور سياه گم شده بود، سبک بودم، سيال، انگار از قانون نيوتون اثری نبود...
...
الان خالی ام از همه چيز، پر ام از خواستن، ای کاش بيايی و صدايم کنی...
مگرنگفتی هستم؟، پس کجايی، کجا؟!
تنها شده ام، پی چشمانت می گردم، گاهواره آغوشت را می جويم، تا نيايی چشم بر هم نگذارم!
بيا و برايم لای لايی بخوان که چنين بی تو به سودا زده ام
شبانه ايست غريب! رد سرخ چشمانم را ببين! طلوع ديدگانت را منتظرند...
بيا و برايم بخوان، صدا می زنم تو را، قسم به حرمت اشکهايم بيا...

 می پرسی تو را دوست دارم؟

حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم

مگر می شود با کلمات ، احساس دستها را بیان کرد؟

مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با دیدگان پراندیشه و روشن بین به من می نگری چه

نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟

می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمیدانی؟

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟

راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم و هم سعی می کنم که از

دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمی گوید ؟

عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت میکند ؟

همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش است

دچار یعنی عاشق فکر کن که چه تنهاست اگر ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد. خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند، و دست منبسط نور روی شانه های آنهاست. نه ، وصل ممکن نیست ، همیشه فاصله ای هست . اگرچه منحنی آب بالش خوبی است برای خواب دلاویز و ترد نیلوفر همیشه فاصله ای هست دچار باید بود وعشق صدای فاصله هاست صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

چه کسی بغضهای فرو خورده را می تواند شماره کند ؟ یا پرهای پروانه های مرده را پیراهن هر ستاره کند؟ چه کسی دست کلمات دست نخورده ذهن مرا می تواند بگیرد و آنها را به باغ شعر ببرد؟ چه کسی شکل شادی هایی را که در راهند و روی آیینه های ما خواهند نشست ، می تواند نقاشی کند؟

چه کسی غمهای روزمره مرا می تواند جاودانه کند؟ بی آنکه امروز و فردا را بهانه کند ؟ چه کسی منتظرم می ماند تا مدادم را پیدا کنم و نامه ای بنویسم ؟ نامه ای برای او که هفته دیگر یا شاید هفت هزار سال دیگر آن را می خواند.

چه کسی این دیوار های سرسخت موازی را از پیش روی من و تو بر می دارد ؟ این لبخند های پر تکلف تکراری ، این نفسهای یکنواخت اداری کی تمام خواهد شد ؟ چه کسی حرف های خسته دلم را خواهد شنید و دستی بر سر و رویش خواهد کشید ؟

دلم می خواهد همه جا پر از آیینه باشد ، درخت ها حتی آیینه باشند ، پرنده ها آیینه ، خیابانها آیینه ، آسمان آیینه ، زمین آیینه ، آدمها آیینه ، دیوارها آیینه ، و هیچ کس نتواند خودش را پشت دروغ پنهان کند و مدام برایمان شکلک در بیاورد.

دلم می خواهد همه خدا را ببینند که هر روز منتظر است با او درد دل کنیم و مشقهایمان را نشانش دهیم.دلم می خواهد همه ، دست های با سخاوت او را ببینند که پر از گلهای خوشبوی محمدی است و هیچ نترسند و آنقدر جلو بروند که جانشان معطر شود.

آه چقدر خوب می شد اگر مردم می دانستند ، هر وقت که بخواهند می توانند سر در آغوش خدا بگذارند و تمام دلتنگی هاب خود را گریه کنند.